de solidaire mens

de solidaire mens is een mens van relaties

product van al het gene waar het leven van gemaakt is

individuen die bestaan niet, want ondeelbaar ben je nooit

je bent afhankelijk van de vele anderen 

waarmee je in dit leven bent gegooid 

want stel jezelf eens voor zonder vrienden en familie

kijk eens in de spiegel en wie had je dan gezien?

wie zou je zijn geweest zonder: leraren, vuilnisophalers en stratenmakers,

zonder kunstenaars, rappers, en dj’s die plaatjes draaien

zonder bouwvakkers, loodgieters en de kinderen die je Nike’s aan elkaar naaien

zonder je smartphone en de jongetjes die kobalt uit Congolese mijnen halen

wie zou je zijn geweest zonder relatie met dit allemaal?

hoe zag je leven er dan uit, als je er écht alleen voor had gestaan?

ik ben dan vooral benieuwd, vraagt het feit van ons gedeelde hoedanigheid

niet ook om een vorm van gedeelde verantwoordelijkheid? 

waar we onze tijd, skills en kwaliteiten inzetten 

voor het beteren van ons algehele samenzijn

als mijn koop- en stemgedrag van invloed is op anderen

mag dat dan leiden tot het besef dat ik anders moet gaan handelen?

en als je van de klasse bent, met meer privileges toebedeelt

kan dat je niet aansporen om net wat meer te doen dan je moet of wil?

we leven in een land waar een grote groep veel moeite heeft met nieuwkomers

waar we allerlei factoren voor kunnen aanwijzen, 

maar ook moeten beseffen dat we simpelweg nog in een diep racistisch land wonen 

dit is een kern waar we als samenleving nooit echt doorheen hebben gewerkt

alleen weggeduwd in een ‘wit onschuld’ alsof het vanzelf weg zou trekken

groei is ondernemen; is werken aan je omgeving en aan jezelf

sta open voor gesprek, wees nieuwsgierig naar de Ander & denk diegene complex

voed de revolutionaire liefde zodat die vlam mag laaien

en we niet massaal als gemeenschap afgestompt raken

daarbij vergroot het leven in solidariteit ook je emotionele bereik

het is helend, wetend dat je onderdeel kan zijn van een morele maatschappij

waar we niet wegkijken, waar genocide niet zomaar kan gedijen

waar onderdrukte Palestijnen niet al 75 jaar om zelfbeschikking strijden

radicaal anders wezen is soms een risicovol leven

helemaal als het voelt alsof je het allemaal alleen doet

ben je bereid om met delen van dit systeem te breken?

ik zeg je: het enige wat we te verliezen hebben zijn de ketenen

solidariteit is precair – in crisis situaties kan het afbrokkelen

en zul je zien, dat altijd de zwakste weer zwakker worden

ik wil vragen, kunnen we samenwerken met z’n allen, ten dienste van eenieder

of zien we onszelf te graag winnen en de ander graag verliezen

altijd goed te denken, wat je kan doen binnen dit systeem

het is nou eenmaal wat het is, dus beter doen we het ermee

maar binnen bestaande verhoudingen bestaat gewoon een diep probleem

waar de één wint ten koste van de ander, zo nemen we iedereen de afrond in mee

dus kunnen we onszelf trainen, leren gevoelig genoeg te zijn

om oog te hebben voor hetgeen wat niet hetzelfde is als jij

en bestaat solidariteit dan alleen onder mensen, 

of kan het ook voor dieren andere niet-menselijke entiteiten?

kunnen we ons waarlijk verhouden tot ook hun welzijn?

want als we echt zo zijn verbonden, dan kan je ook niet zomaar weg

hoe hard je ook probeert, we delen deze plek

dus open je hart, 

waardoor je voelt dat er 

niet alleen strijd is

en we begrijpen dat 

niemand vrij kan zijn 

totdat iedereen vrij is

Meer lezen?
Bekijk hier ook Lev’s voordrachten over de liefhebbende mens en de spelende mens.

Deze tekst is geschreven en voorgedragen door spoken-word artiest Lev Avitan ter gelegenheid van het Brainwash Breakfast Club evenement op Down the Rabbit Hole festival 2024.

meer over lev avitan >>